Roboty w rolnictwie — jak wygląda automatyzacja pól w Polsce

Automatyzacja pola w Polsce jest na wcześniejszym etapie niż automatyzacja magazynu czy linii produkcyjnej — ale 2026 rok przynosi wyraźny zwrot: pierwsze autonomiczne roboty pracujące bez operatora pojawiają się już nie tylko na targach, lecz realnie na polach warzywnych i badawczych.

FarmDroid — najbardziej rozpowszechniony robot polowy w Polsce

Duński FarmDroid to solarny robot rolniczy wykonujący precyzyjny siew i mechaniczne odchwaszczanie ponad 100 gatunków roślin uprawianych w rzędach — cebuli, buraków, kukurydzy, fasoli. Najnowszy model FD60 — producent przyjmuje zamówienia od 1 września 2026 roku, a pierwsze dostawy zapowiada na styczeń 2027 — ma według deklaracji obsługiwać do 18 hektarów dziennie i do 60 hektarów w całym sezonie, przy szerokości roboczej do 6,75 m i możliwości pracy w maksymalnie 20 rzędach jednocześnie (rzędy od 25 cm) (Farmer.pl). Zasilanie zapewnia osiem paneli słonecznych o łącznej mocy 3,7 kW oraz akumulator litowy 23,5 kWh, uzupełniany w razie potrzeby generatorem typu range extender o mocy 3 kW z 12-litrowym zbiornikiem benzyny. Robot wykorzystuje pozycjonowanie RTK, zapisując lokalizację każdego zasianego ziarna z deklarowaną dokładnością do 8 mm — dzięki temu przy późniejszym odchwaszczaniu mechanicznym trafia dokładnie między rośliny, a nie w nie.

Mniejszy, starszy model FD20 (do 6 hektarów dziennie) już wcześniej pracował w polskich gospodarstwach — według dystrybutora zasilanie słoneczne wystarczało w polskich warunkach od maja do jesieni. W 2025 roku w Polsce działało ok. 10 jednostek FarmDroid, głównie u producentów warzyw, w większości kupionych bez dofinansowania. Autonomia nie oznacza braku człowieka: operator nadal odpowiada za przygotowanie maszyny, kontrolę pracy i uzupełnianie materiału siewnego czy paliwa do generatora.

Polski robot polowy — projekt Sieci Łukasiewicz

Autonomiczny robot polowy do uprawy kukurydzy, nazwany „Polski Robot”, powstał w konsorcjum dwóch instytutów Sieci Badawczej Łukasiewicz — Poznańskiego Instytutu Technologicznego i Instytutu Lotnictwa — wraz z producentem maszyn rolniczych Unia; według komunikatu Łukasiewicza ma niebawem trafić na rynek (Łukasiewicz; Forum Akademickie). Maszyna mierzy 4,5 m długości, 2,8 m szerokości i 3 m wysokości, a jej konstrukcja opiera się na trzech modułach roboczych: precyzyjnym siewniku punktowym, opryskiwaczu oraz module mechanicznego odchwaszczania połączonym z selektywnym dozowaniem nawozu i środków ochrony roślin.

Siewnik sterowany jest komputerowo w standardzie ISOBUS, co pozwala na wysoką precyzję rozmieszczenia nasion. Kluczowym elementem modułu odchwaszczania jest system kamer rozpoznający pozycję roślin kukurydzy i odróżniający je od chwastów — dzięki temu robot może stosować herbicyd lub narzędzie mechaniczne selektywnie, tylko tam, gdzie jest to potrzebne, zamiast opryskiwać całą powierzchnię pola. Projekt powstał jako odpowiedź na dwa równoległe problemy: brak rąk do pracy w rolnictwie i potrzebę przejścia na bardziej środowiskowo odpowiedzialne metody uprawy, ograniczające zużycie chemii rolniczej.

Autonomiczne ciągniki — AgXeed i podejście bezkabinowe

Obok robotów wyspecjalizowanych w jednej uprawie (jak FarmDroid) na rynku rozwija się też kategoria autonomicznych ciągników — pojazdów bez kabiny, zaprojektowanych od podstaw do pracy bez operatora, a nie przez automatyzację istniejącego ciągnika. Holenderski AgXeed to przykład takiego podejścia — roboty polowe AgBot w wersjach gąsienicowych i kołowych, bez kabiny, do orki, siewu, uprawy gleby czy prac w sadach i winnicach; polski dystrybutor Agrihandler oferuje je od sezonu 2026 (Agrihandler). Skali wdrożeń w Polsce nie znamy — nie znaleźliśmy publicznych danych o liczbie pracujących maszyn.

Osobną niszą są roboty zaprojektowane specjalnie do winnic, jak francuski BAKUS firmy Vitibot (Vitibot); obecności tego modelu w Polsce nie potwierdziliśmy.

Dlaczego skala wdrożeń w Polsce jest wciąż niewielka

Kluczową barierą nie jest dojrzałość technologii, lecz struktura polskiego rolnictwa. Średnia powierzchnia gruntów rolnych przypadająca na gospodarstwo w Polsce wynosiła w 2024 roku według ARiMR 11,59 ha (FarmPortal) — dla porównania, robot klasy FarmDroid FD60 projektowany jest z myślą o obsłudze do 60 ha w sezonie, co ma ekonomiczny sens dopiero przy odpowiednio dużej, skoncentrowanej powierzchni upraw rzędowych. Dla większości polskich gospodarstw indywidualny zakup takiego sprzętu pozostaje nieopłacalny.

Rozwiązaniem, które zaczyna się pojawiać, są modele usługowe — najem robota na sezon, wspólne użytkowanie sprzętu przez kilka gospodarstw lub stopniowa cyfryzacja (systemy nawigacji GPS, sterowanie sekcyjne oprysku) jako krok pośredni przed pełną robotyzacją. Portal FarmPortal wskazuje, że w polskich warunkach barierą pozostaje cena zakupu i serwis, a model usługowy może być rozsądniejszy niż zakup (FarmPortal). ## Co dalej

Rok 2026 przynosi wyraźne przyspieszenie — ogłoszenie FarmDroid FD60, krajowy robot polowy z Sieci Łukasiewicz zapowiedziany na rynek oraz oferta autonomicznych ciągników w polskiej sprzedaży sugerują, że automatyzacja pola przestaje być wyłącznie tematem targów rolniczych. Na razie jednak pozostaje domeną większych, wyspecjalizowanych gospodarstw warzywnych i projektów badawczych — masowe wdrożenie w typowym polskim gospodarstwie zależy od dalszego spadku cen sprzętu i rozwoju modeli usługowych. Więcej o klasyfikacji i zastosowaniach robotów mobilnych w innych branżach piszemy w artykule o „Roboty czworonożne”.