Devanthro Robody

Do czego służy

Robody nie jest robotem, który sam wykona robotę za człowieka — jest ciałem, w które człowiek wchodzi na odległość. Monachijska spółka Devanthro zbudowała teleoperowany awatar humanoidalny: pilot siedzi w goglach VR, widzi świat oczami robota (stereoskopowa kamera RGB+Depth) i czuje kontakt dzięki sprzężeniu haptycznemu. Robot powtarza jego ruchy obiema rękami.

Producent wymienia takie zadania jak pomoc w zakupach, podawanie leków, towarzystwo i drobne czynności domowe. To przestrzeń opieki nad seniorami i szeroko rozumianej pomocy domowej (dom), a nie hala produkcyjna. Pilot może przy tym znajdować się w zupełnie innym miejscu niż osoba, której pomaga robot.

Miękka, elastyczna „skóra” ma sprawiać, że przypadkowy kontakt z człowiekiem jest bezpieczny — to kluczowe, gdy robot pracuje tuż obok osoby w podeszłym wieku. Obliczenia idą przez kombinację przetwarzania brzegowego i chmury, a firma zapowiada stopniowe przejmowanie rutynowych zadań przez AI, uczoną na danych z sesji teleoperacji. Ta droga — od pilota-człowieka do autonomii — jest dziś jednym z ważniejszych wątków w branży; jak działają modele, które mają to umożliwić, opisujemy w tekście o „Modele VLA: jak AI steruje robotami humanoidalnymi”.

Producent nie podaje wysokości, wagi, liczby stopni swobody ani udźwigu, więc nie da się uczciwie ocenić, do jakich ciężarów ani zasięgów Robody się nadaje. Jeśli chcesz zrozumieć, dlaczego liczba osi ma tu znaczenie, zajrzyj do artykułu o „Stopnie swobody (DOF) w robotach humanoidalnych”. Szerszy kontekst całej grupy znajdziesz w kategorii „Roboty domowe”.

Dla kogo

Tak: dla obserwatorów rynku, zespołów badawczych i firm z sektora opieki, które chcą zrozumieć model „człowiek w pętli” — teleoperację jako pomost do autonomii. Tak także dla tych, którzy śledzą, jak wygląda robotyka pod starzejące się społeczeństwa, bo do takich zastosowań Devanthro celuje.

Nie: dla kogokolwiek, kto szuka robota do kupienia. Robody jest w fazie pilotażu, nie sprzedaży seryjnej, nie ma publicznej ceny ani cennika i nie jest dostępny w Polsce. Nie: dla firm, które oczekują pełnej autonomii — obecnie złożone zadania zależą od pilota. Nie: dla domów, w których zależy Ci na przewidywalnym koszcie, bo ekonomika jednostkowa nie została ujawniona.

Jeśli myślisz o robocie do domu, który już dziś ma jasny status i cenę, zacznij od przeglądu w kategorii „Roboty domowe” — tam trafisz na urządzenia w rodzaju ElliQ czy Moxie, choć to zupełnie inna klasa: towarzysze, a nie ręce.

Wdrożenia

Robody jest w fazie pilotażu i nie jest tu oferowany, nie ma też danych o testach w polskich domach opieki czy szpitalach.

Co jest w kategorii? Na świecie roboty o zbliżonych zadaniach istnieją głównie jako towarzysze, jak ElliQ, albo jako systemy zdalnie sterowane w medycynie, jak da Vinci 5. O tym, jak robotyka wchodzi do polskich szpitali, przeczytasz w tekście „Robot da Vinci w polskich szpitalach”. Na tle tych rozwiązań Robody pozostaje próbą zbudowania uniwersalnych rąk w mieszkaniu, dopiero czekającą na twarde dowody z placówek.

Robody nie ma dziś bezpośredniego odpowiednika z otwartą specyfikacją, ale zależnie od celu warto spojrzeć na kilka tropów.

ElliQ — jeśli chodzi o towarzystwo seniorów, ELLI·Q robi to bez rąk i bez pilota: to aktywny towarzysz, który proponuje rozmowę, ruch czy przypomnienie o lekach. Jest prostszą koncepcją, ale niczego nie przyniesie z kuchni.

Pedia_Roid — konstrukcja z obszaru pracy zdalnej i kontaktu z ludźmi, pokazująca, że pomysł teleobecności ma w robotyce dłuższą historię niż obecna fala humanoidów.

da Vinci 5 — skrajnie inny przypadek teleoperacji: chirurg steruje ramionami z konsoli. To dowód, że praca „na odległość” potrafi być dojrzałym produktem, gdy zadanie jest wąskie i dobrze opisane.

Versius — kolejny system chirurgiczny sterowany zdalnie; pokazuje, jak wygląda teleoperacja przy pełnej dokumentacji i certyfikacji, czyli to, czego przy Robodym jeszcze brakuje.

Devanthro to monachijska firma, a Robody to jej publicznie pokazany awatar — producent zaprezentował go na stronie „Robody unveiled”. Dokładnej daty premiery ani numerów kolejnych generacji nie znamy, dlatego nie budujemy osi czasu, której nie ma w źródłach. Wiemy, że projekt pojawia się w materiałach partnerskich Infineona, co wskazuje na współpracę przy elektronice, choć zakres tej współpracy nie jest w źródłach opisany.

Najważniejszy element „historii” jest planem, a nie faktem: firma zakłada, że dane z teleoperacji posłużą do trenowania AI, która z czasem przejmie proste, powtarzalne czynności. Jak takie uczenie wygląda w praktyce, pokazuje „Modele VLA: jak AI steruje robotami humanoidalnymi”, a kontekst całej dziedziny — „Jak działa robot humanoidalny”.