Xela Robotics

Xela Robotics to japoński startup, który produkuje trójosiowe czujniki dotykowe z serii uSkin. Firma nie buduje robotów; dostarcza „skórę” dla chwytaków i dłoni, czyli to, czego większości robotów brakuje, gdy zaczynają dotykać świata. Czujnik działa w oparciu o efekt Halla, składa się z wielu punktów pomiarowych (taksele), każdy mierzy siłę w trzech osiach, a całość ma miękką powierzchnię.

Dwie karty katalogowe pokazują zakres oferty. Najmniejsze moduły uSPa11, uSPa21 i uSPa22 mają odpowiednio 1, 2 i 4 taksele, wymiary od 7 × 7,5 × 4,7 mm do 11,1 × 11,1 × 4,7 mm i częstotliwość próbkowania 500, 250 i 125 Hz. Na jednym takselu mierzą siłę normalną do około 7,8 N (przy wysokiej czułości) i siły styczne do około ±1,5 N. Większy uSPa46 (oznaczenie XR1946) ma 24 taksele, próbkuje z częstotliwością do 83 Hz, mierzy siłę normalną do około 7,35 N i styczną do ±0,87 N, a rozdzielczość dla osi normalnej wynosi około 0,0007 N na jednostkę odczytu. Szum w osi normalnej to ±0,05%. Wszystkie moduły mają dwa wstępnie zaprogramowane poziomy czułości (L i H), a kompensację dryfu temperaturowego zapewnia wbudowany pomiar temperatury. Dryf w osi normalnej wynosi około 120 jednostek przy wzroście temperatury o 3,5°C, co producent opisuje wprost.

Dla ceny i możliwości robota to element wyraźnie „zaawansowany”. Dłoń humanoida bez czucia dotyku musi polegać na wzroku i czujnikach momentu, więc kruchy kubek czy jajko to wyzwanie; czujniki taktylne pozwalają wyczuć poślizg i dobrać siłę chwytu. Dlatego w opisach platform badawczych, takich jak Punyo od Toyota Research Institute (a także Punyo), gdzie pojawia się manipulacja całym ciałem z dotykowymi powierzchniami, Xela jest przywoływana jako przykład klasy czujników; nie twierdzimy jednak, że to właśnie ich czujniki tam pracują. Podobnie Unitree G1 EDU w wersji z dłońmi dotykowymi pokazuje kierunek, w którym zmierzają humanoidy (roboty humanoidalne).

Koszt jest trudny do określenia, bo producent cen nie podaje, a czujnik jest sprzedawany głównie laboratoriom i producentom robotów. Zwiększa on jednak cenę dłoni, która już dziś jest jednym z najdroższych podzespołów („Aktuatory w robotach humanoidalnych”). Trzeba też pamiętać o pomiarach: kilkadziesiąt taksel na jednym palcu to setki kanałów danych, które trzeba przetworzyć, na przykład za pomocą modeli opisanych w „Modele VLA: jak AI steruje robotami humanoidalnymi”. Dla laboratorium i badań nad chwytaniem to cenne narzędzie.

W Polsce nie mamy potwierdzonego dystrybutora; kontakt wiedzie bezpośrednio przez producenta. Ceny nie są publikowane.