Leju Robotics

Leju Robotics to chińska firma z zapleczem produkcyjnym w Foshan, w prowincji Guangdong. Jej najgłośniejsze wydarzenie to otwarcie 29 marca 2026 roku zautomatyzowanej linii montażu humanoidów, uruchomionej wspólnie z podwykonawcą Dongfang Precision. Według deklaracji producenta powstaje tam jeden robot co 30 minut, na 24 etapach montażu i z 77 punktami kontroli, a docelowa zdolność wynosi około 10 tysięcy sztuk rocznie. To liczby deklarowane, nie zweryfikowane niezależnie, i warto je tak traktować. Rok założenia spółki, położenie centrali, finansowanie i wycena nie zostały przez nas potwierdzone, bo opieramy się na zbiorczym artykule branżowym, a nie na stronie producenta. Wiemy za to, że firma przygotowuje debiut giełdowy: w prospekcie emisyjnym ujawniła dane o cenach sprzedaży swojego humanoida Kuavo-5. Takie dokumenty bywają jednym z niewielu rzetelnych źródeł liczb o chińskich producentach, bo zwykle podlegają surowszym wymogom niż materiały marketingowe. Dlatego dane z prospektu cenimy wyżej niż deklaracje z konferencji prasowych. Szersze tło chińskiej fali humanoidów opisuje „Chińskie roboty humanoidalne”.

Jedynym znanym nam modelem jest Leju Kuavo-5. Według zewnętrznego agregatora ma 40 stopni swobody, a producent podaje dwa warianty: 1500 mm i 50 kg oraz 1660 mm i 55 kg. Własne przeguby osiągają szczytowy moment 360 niutonometrów, co pozwala robotowi na skok powyżej 20 centymetrów. Czujniki to stereokamera głębi, układ sześciu mikrofonów i LiDAR, a oprogramowanie opiera się na KaihongOS, systemie wywodzącym się z HarmonyOS Huawei, co jest rzadkie na tle konkurentów używających głównie Linuksa lub własnych rozwiązań. Z prospektu wynika, że średnia cena sprzedaży spadła z około 413 900 juanów w 2024 roku do około 308 100 juanów w 2025 roku, czyli około 45 500 dolarów. To jeden z niewielu przypadków w segmencie, gdy spadek ceny jest udokumentowany oficjalnym dokumentem finansowym. Znaczenie stopni swobody objaśnia „Stopnie swobody (DOF) w robotach humanoidalnych”, a model należy do kategorii „Roboty humanoidalne”. Parametry z zewnętrznego agregatora traktujemy więc ostrożnie.

Spadek średniej ceny Kuavo-5 sugeruje presję konkurencyjną w segmencie, a nie pozycjonowanie premium. To mocna wskazówka na tle konkurentów, takich jak Unitree Robotics z modelem Unitree G1 czy Fourier Intelligence z modelem Fourier GR-1. Cena nie jest tu jedynym kryterium, lecz to ona najszybciej pokazuje, jak dojrzewa rynek. Wśród chińskich firm w katalogu są też UBTECH Robotics, AgiBot oraz Kepler Robotics, którego model Kepler Forerunner K2 ma zbliżone ambicje fabryczne. Leju deklaruje produkcję masową, a nie manufakturową, ale wolumeny sprzedaży nie są potwierdzone, więc nie wiemy, czy linia pracuje z pełną wydajnością. Jeśli deklaracja producenta się potwierdzi, firma znajdzie się w gronie liczących się producentów humanoidów w Chinach, obok tych, których skala jest już lepiej udokumentowana. Jak policzyć opłacalność zakupu takiego robota, pokazuje „TCO robota humanoidalnego”, a prognozy rynku zbiera „Prognozy rynku robotów humanoidalnych”. Ceny innych humanoidów zestawiono w „Ile kosztuje robot humanoidalny w 2026 roku”.

Obecność Leju na rynku polskim lub europejskim jest nieznana. Nie znaleźliśmy dystrybutora, integratora ani udokumentowanych wdrożeń w Polsce, a firma koncentruje się według dostępnych źródeł na rynku chińskim, z fabryką montażową w Foshan. Dla europejskiego integratora oznacza to na razie obserwację rynku, nie realną opcję zakupu. Brakuje też informacji o cenie dla odbiorcy w Europie i o warunkach gwarancji. Przed jakimkolwiek importem trzeba by sprawdzić wymagania bezpieczeństwa, które opisuje „Normy bezpieczeństwa robotów”. Zastosowania, które producent wymienia, czyli przemysł, automatyzacja i usługi domowe, opisują strony „Fabryki i produkcja” i „Dom”, ale bez udziału tego robota.

Leju Robotics jest ciekawym obiektem do obserwacji, bo jako jedna z nielicznych firm udokumentowała spadek ceny humanoida oficjalnym dokumentem i deklaruje produkcję masową. Mocna strona to jawne liczby cenowe i własne przeguby. Słaba to brak potwierdzenia skali produkcji, niewiele danych o firmie i zerowa obecność w Europie, więc ocena opiera się w dużej mierze na deklaracjach firmy. Dla polskiego kupującego to na razie temat informacyjny, a nie zakupowy.