HUBO 2 Plus

Do czego służy

HUBO 2 Plus nigdy nie miał stanąć przy taśmie ani w domu. To robot z laboratorium, zbudowany po to, by inni naukowcy mogli na nim uczyć się chodzić, utrzymywać równowagę i pracować w otoczeniu stworzonym dla ludzi. Zaprezentowany w styczniu 2011 roku, mierzy 130 cm, waży 43 kg i na jednym ładowaniu pracuje ok. 2,17 godziny — tyle, ile trwa solidna sesja eksperymentalna z przerwą na zmianę baterii.

Platforma pozwalała badać chód na prawdziwym, dwunożnym sprzęcie, a nie tylko w symulatorze: służyła do badań nad lokomocją, sterowaniem całym ciałem i manipulacją. Według danych, którymi dysponujemy, jako zastosowania wskazuje się badania oraz kontekst konkursu DARPA Robotics Challenge — z tym zastrzeżeniem, że dotyczy on przede wszystkim wcześniejszych generacji linii HUBO, a nie samego HUBO 2 Plus.

Zastosowania branżowe są ograniczone. W fabryce ten robot nie znajdzie pracy, bo nie ma udokumentowanego udźwigu ani parametrów pozwalających na porównanie z dzisiejszymi humanoidami przemysłowymi. W magazynie, gastronomii czy szpitalu — również nie, bo nikt go tam nie testował publicznie. Jego prawdziwe „zastosowanie” dzisiaj jest inne: to punkt odniesienia dla historyków robotyki i inżynierów, którzy chcą zrozumieć, skąd wzięły się współczesne konstrukcje. Kto studiuje „Jak działa robot humanoidalny”, znajdzie w HUBO 2 Plus podręcznikowy przykład kompletnego, elektrycznego robota dwunożnego sprzed epoki modeli fundamentalnych.

Jeśli szukasz robota humanoidalnego do pracy w hali, zajrzyj do kategorii „Roboty humanoidalne” albo do artykułu „Roboty humanoidalne w fabrykach 2026”. Jeśli interesuje Cię nauka i dydaktyka, więcej podpowiedzi znajdziesz w uczelni oraz laboratorium — to właśnie tam ta linia konstrukcyjna miała swoje miejsce.

Dla kogo

Odbiorcy to praktycznie wyłącznie ludzie, którzy zajmują się historią i rozwojem robotyki humanoidalnej. Jeśli piszesz pracę o ewolucji robotów dwunożnych, przygotowujesz wykład albo redagujesz opracowanie o robotyce koreańskiej, HUBO 2 Plus jest wdzięcznym punktem zaczepienia — dobrze udokumentowanym, z jasnym rodowodem i konkretnym wpływem na późniejsze firmy.

Słaby wybór: Dla każdego, kto myśli o zakupie. Model nie ma ceny, nie jest sprzedawany jako produkt konsumencki, a w Polsce nie jest dostępny. Nie kupi go ani szkoła, ani firma, ani zespół akademicki szukający robota „od ręki”. Nie znajdziesz u nas także parametrów typu stopnie swobody, udźwig czy prędkość chodu — producent ich nie podaje, a my nie uzupełniamy luk domysłami.

Jeżeli Twoim celem jest platforma do badań, która naprawdę da się zamówić, spójrz na Unitree G1 jako najtańszy pełnowymiarowy punkt wejścia albo na LimX Oli. Jeśli chcesz zobaczyć, jak wygląda nowoczesny robot przemysłowej klasy, przejdź do Kawasaki Kaleido 9. A gdy pracujesz na uczelni i zastanawiasz się, jaki sprzęt sprawdza się w dydaktyce, przeczytaj „Roboty edukacyjne dla szkół i uczelni”.

Wdrożenia

Potwierdzone wdrożenia w Polsce: brak. Robot nie był oferowany w kraju i nie ma polskiego dystrybutora.

Na świecie: według katalogu do 2012 roku 15 sztuk HUBO 2 Plus trafiło do zespołów badawczych — 11 za granicę (USA, Japonia, Singapur, Chiny), 4 do zespołów krajowych w Korei. Baza notuje też udział wcześniejszych generacji linii HUBO w konkursie DARPA Robotics Challenge, ale są to poprzednie konstrukcje, nie ten model.

Jak wygląda dziś ta kategoria w Polsce? Humanoidy badawcze pojawiają się na uczelniach i w laboratoriach, zwykle jako tańsze platformy z segmentu Unitree; przegląd rynku znajdziesz w tekście „Prognozy rynku robotów humanoidalnych”.

Jeśli interesuje Cię podobna klasa — badawczy humanoid — a zależy Ci na sprzęcie, który da się dziś kupić, spójrz na trzy tropy.

Rainbow Robotics HUBO-2 — bezpośredni potomek tej samej linii, rozwijany już przez Rainbow Robotics. To najbliższa alternatywa, jeśli fascynuje Cię właśnie rodzina HUBO.

LimX Oli — pełnowymiarowy humanoid badawczy z otwartym SDK, o cenie startowej podanej przez producenta. Zupełnie inna epoka: 31 stopni swobody i udokumentowana specyfikacja.

Unitree G1 — tani, szeroko sprzedawany humanoid do laboratoriów i na uczelnie, z jawnym cennikiem. Dobry wybór, gdy budżet jest ograniczony.

Kawasaki Kaleido 9 — jeśli interesuje Cię, dokąd doszła ta technologia po piętnastu latach: 190 cm, 99 kg, udźwig 18 kg. Na razie prototyp, więc alternatywa do czytania, nie do kupienia. Jeśli zależy Ci na klasie sprzętu z lat 2010., a nie nowoczesnym, taką rolę pełni dziś HRP-5P — japoński humanoid badawczy z tego samego pokolenia badań, dobrze opisany w literaturze naukowej. Wybór między nimi zależy od tego, czy interesuje Cię linia koreańska, czy japońska.

KAIST (Daejeon, założony w 1971 roku) rozwijał linię HUBO w kolejnych generacjach: KHR-3 HUBO i Albert HUBO w 2005 roku, następnie HUBO 2 (znany też jako Jaemi HUBO) w latach 2008–2009. HUBO 2 Plus, zaprezentowany w styczniu 2011 roku, jest ostatnią publicznie udokumentowaną generacją tej linii.

Dwa fakty warto rozdzielić. Opis Albert HUBO wspomina system Windows XP z kartą RTX — dotyczy on modelu z 2005 roku, nie HUBO 2 Plus, dlatego nie przypisujemy tej specyfikacji późniejszej konstrukcji. Drugi fakt: w lutym 2011 roku z KAIST wydzielono spółkę Rainbow Robotics, a ta wyprodukowała do 2012 roku serię 15 egzemplarzy HUBO 2 Plus. To zamyka historię modelu i otwiera historię firmy, którą można prześledzić na stronie Rainbow Robotics oraz w informacji o Korea Advanced Institute of Science and Technology.