Barrett Technology

Ramię i dłoń z laboratoriów robotyki

Barrett Technology z USA zbudowała swoją pozycję na dwóch produktach: lekkim ramieniu WAM i trójpalczastej dłoni BarrettHand. Oba trafiają głównie do uczelni i instytutów badających manipulację, dotyk i teleoperację, a nie na linie produkcyjne. Dla czytelnika, który chce zrozumieć, skąd w badaniach biorą się „ręce” roboty humanoidalne, to jedna z klasycznych nazw.

Ramię WAM

Karta katalogowa WAM opisuje je jako lekkie ramię o napędzie z przeniesieniem linkowym, z różnicowym układem linek i opatentowanymi napinaczami. Dostępne są trzy konfiguracje: 4 osie, 7 osi (obie z kinematyką zbliżoną do ludzkiego ramienia) oraz 4 osie z trzyosiowym nadgarstkiem typu gimbal. O liczbie osi pisze szerzej „Stopnie swobody (DOF) w robotach humanoidalnych”. Wszystkie osie napędzają silniki bezszczotkowe z komutacją wektorową, a producent podkreśla praktycznie zerowy luz, bardzo małe tarcie i dużą odwracalność przegubów (backdrivability). To dokładnie ta cecha, którą współczesne konstrukcje chętnie osiągają przez napęd quasi-bezpośredni; zasadę wyjaśnia „Aktuatory w robotach humanoidalnych”.

Z tej odwracalności wynika sterowanie siłą: oprogramowanie z otwartym kodem w C/C++ udostępnia sterowanie momentem silników z częstotliwością 1 kHz, kompensację grawitacji i funkcję „Teach and Play”, w której ramię prowadzi się ręcznie, a ruch zapisuje i odtwarza. Producent wymienia obszary: robotyka mobilna, haptyka, rehabilitacja, medycyna. Nie ma szafy sterowniczej, a ramię działa na zasilaniu AC lub DC.

Chwytak BarrettHand

BH8-282 to programowalny chwytak z trzema wieloprzegubowymi palcami; dwa z nich mają dodatkowy stopień swobody i 180° ruchu bocznego. Mieści w sobie elektronikę, sterowniki serwo i cztery silniki bezszczotkowe, a wszystkie przeguby mają enkodery. Według karty waży 980 g, a w trybie wysokiego udźwigu przenosi 6 kg. Komunikuje się przez port szeregowy lub CAN, a język GCL pozwala zmieniać kształt chwytu elektronicznie w czasie krótszym niż pół sekundy. Opcjonalnie dostępna jest matryca czujników dotyku. Wymienione zastosowania obejmują obsługę żywności, odlewów i szkła oraz manipulację materiałami niebezpiecznymi. Po stronie tańszych rozwiązań konkurują Robotiq i OnRobot, a dotyk rozwija m.in. Xela Robotics.

Znaczenie dla kosztu i dla Polski

Cen Barretta w źródłach nie znaleźliśmy i ich nie podajemy; to sprzęt badawczy, więc relacja ceny do „Ile kosztuje robot humanoidalny w 2026 roku” ma sens jedynie jako punkt odniesienia dla dłoni i ramienia w prototypie. Polskiego dystrybutora nie ustaliliśmy; zakupy dla uczelni w kraju zwykle idą bezpośrednio lub przez europejskich pośredników. Realny kontekst to uczelnia i laboratorium, gdzie liczy się otwarta platforma i możliwość pisania własnych algorytmów sterowania. Do zadań medycznych opisanych w egzoszkieletach czy w szpitalu ramię z odwracalnymi przegubami jest raczej obiektem badań niż gotowym produktem.